Once upon a time, I started making a new colourful coat because my old black-coloured coat was wearing out. And while making my new colourful coat, I would occasionally take off the old one to adjust the new one briefly and make some adjustments in between if needed.
Carefully and with great patience I sewed the colorful parts together stitch by stitch with needle and thread. Cautiously chosen warm tones, the soft fabrics and embroidery made the actual shapes and the beautiful contours look contemporary.
The day my new coat was completely finished I brought the fabric to my face towards my cheeks and nose, my eyes closed naturally and I could perceive the fragrance of myself, my loved ones and my home.
The new coat slipped through my fingers, my fingertips gently feeling every fiber. I caressed the stitching and flowers I had carefully embroidered on the coat, seeing the colors and shapes before me while my eyes were closed.
Standing in front of the mirror, I undid the buttons of the old worn jacket one by one, while my eyes wandered to the cracks, frays and holes. A deep desire arose inside of me to express gratitude to the worn jacket for the 51 years of protection from the harsh weather conditions called - life.
I pulled the worn-out coat over my bare shoulders and the coat slipped down my naked body on the floor. My hands went automatically up to my eyes, because I didn't have the courage to look at myself, because I hadn't really seen my naked body for such a long time.
In fact, all through my life I had been used to ignoring or putting aside the needs, longings and desires of this body and its mind. Never daring to express to others how I really felt at the pain that was sometimes inflicted upon me, out of fear of loss and rejection.
through the narrow slits at the scars I had sustained during this life. Scars that were actually not as ugly as I thought and while looking at them I let go of my hands. There I stood naked in front of the mirror with the old worn coat at my feet and the hands next to my body, looking at my aged body.
The pregnancies and baby deliveries were still visible through all sorts of dimples and lines, as were the scars from burns, cuts, and minor surgeries and accidents. My hair showed gray locks and the face that accompanies the gray hair, soft and shallow wrinkles where the muscles have been used most.
I turn around and see that around the congenital back deformity I have, a bunch of muscle bundles have developed to reinforce and try to cushion the nearly 40% slippage. There is also a transversal line in my neck from a pretty severe car accident, which has caused my cervical vertebrae to wear out at an accelerated rate.
I have always liked my legs and feet which have been bringing me where I want to be my whole life. And my hands which are incredibly creative, warm, giving and sensitive, I have always had great respect for because they represent my "wings.
Vreemd dat je aan de buitenkant niet kunt zien wat iemand te dragen heeft gekregen in de kindertijd, de puberteit, van het jong volwassen zijn naar de middelbare leeftijd. En in een oogwenk was ik daar, waar het oude leven mij allang niet meer diende. Hoe ik me los heb proberen te maken van oude patronen, conditionering, bepaalde mensen en situaties.
En dat het mij nog dagelijks heel veel moed kost om keuzes te maken die passen bij mij. Hiervan bewust zijnde dat ik mensen pijn heb gedaan in het maken van mijn keuzes, tevens beseffende dat zij mij evengoed hebben pijn gedaan in het maken van hun keuzes.
Voor mij is er geen plaats meer voor schuldgevoel, aanpassing aan anderen, overlevingstactieken en coping mechanismen om iedereen tevreden te stellen in het naar buiten treden van mijzelf. Waarschijnlijk de meest krachtige ontwikkelingen in de groei naar zelfrealisatie.
Taking the actual steps to liberate myself is not a simple task, because we also have to deal with an outside world. It often brings misunderstandings and it upsets people. They may even argue or debate with me, ignoring my questions or just bluntly leaving me without explanation, when I stand up for my own needs and desires - or actually show who I am from deep inside.
And even though I know the "loneliness" these choices will bring me will become greater, I still bravely continue to choose conscious "solitude" to put things in order and be able to make a proper filtering between me and the other. The split of two worlds has become unbearable, so today I choose better and smarter than yesterday by getting rid of what no longer is serving me.
De stappen die ik genomen heb, de beslissingen die ik ooit maakte hebben de weg hebben geplaveid voor een toekomst met veel meer echte warme en levendige verbindingen. Een leven zoals ik deze graag zelf wil leiden, met de mensen van wie ik werkelijk houd en waarmee ik oud wil worden.
En ja, deze keer draait het om mij waarin ik gelijkwaardigheid zoek. Ik kijk nog eens een keer lang naar mijn lichaam die in vele culturen wordt gezien en gerespecteerd als een wijs lichaam, kan ik dat zien? Dus ik draai een rondje voor de spiegel en constateer dat de van nature plastische schoonheid plaats heeft gemaakt voor een lichaam die inderdaad wijsheid draagt.
Nederig, naakt en kwetsbaar voel ik me, afvragend aan wie ik deze ‘naaktheid’ zou willen tonen en besluit per direct dat deze slechts wil tonen aan degene die dezelfde ‘naaktheid’ aan mij terug durft te laten zien en met minder neem ik geen genoegen meer. Er ontstaat een kriebel die voelt als lente, als een soort verliefdheid in het diepst van mijn buik.
En druppelsgewijs sijpelt er licht richting mijn cellen die uitbreid naar mijn lichaamsvezels, alsof er minuscule lampjes uit mijn poriën beginnen te schijnen. Hele lange straaltjes van goudkleurig licht schijnen er uit mijn lichaam die allerlei lijntjes en connecties vormen met het Goddelijke Plan binnen deze Ordening.
Ik voel de overgang die langzaamaan over is gegaan in een menopauze en een rustige, tevreden glimlach verschijnt er op mijn gezicht. Eigenlijk heb ik het helemaal niet zo slecht gedaan en zeg ik tegen mezelf: Chapeau lieve Heidy, nu weet je tenminste waar je staat zodat je voor de rest van jouw toekomstige leven veel beter bij jezelf kan blijven en de oude versleten jas raap ik van de grond, druk deze tegen mijn hart aan wetende dat ik deze nooit meer zal aantrekken.
Mijn nieuwe kleurrijke jas haal ik van de kleerhanger af en laat mijn armen in de mouwen glijden over mijn schouders en knoop de jas dicht. Eén voor één glijden de kleurrijke knopen door de knoopsgaten, wat onverwacht soepel verloopt en prettig aanvoelt alsof mijn natuur weer ademen kan.
Deze nieuwe jas zal ik nodig hebben om mijn naakte kwetsbaarheid, zachtheid, warmte, wijsheid en liefde te beschermen voor degenen die deze nog niet kunnen omarmen als we naar buiten gaan treden met onze werkzaamheden. De nieuwe jas zal mij beschermen tegen alle oude patronen en valkuilen en ja, zelfs tegen allen die misbruik maken van mijn ware goedheid, wijsheid en gedragen kennis.
Maar de prachtige kleuren, stiksels lapjes en borduursels vertegenwoordigen, in tegenstelling tot mijn oude zwarte jas, een veel meer toegankelijke en vriendelijkere buitenkant, om de juiste mensen en situaties aan te trekken, die niet alleen maar bij mijn huidige menselijke zelf passen, maar ook als ons binnen een klein collectief, het hoeft niet te worden opgeblazen het mag integreren …
Nederlands 
English