ᵂᵉˡᵏᵒᵐ ᴸⁱᵉᵛᵉ ᴿᵉⁱᶻⁱᵍᵉʳ

Kompaswerk heeft mooie vaste werkstek om even lekker te kunnen verblijven als jezelf. Er is niets wat moet worden gedaan want iets ontstaat waar iemand bereid is om te blijven, bij zichzelf en bij wat zich aandient.

Er ontstaan tijdens de eigen ontdekkingsreizen van het leven vele mooie en moeilijk verdiepende momenten die misschien wel een plek willen krijgen, maar waar niets hoeft te worden opgelost, verklaard of gefikst en dat voelt waarachtig simpel fijn.

Het hartswerk dat we doen vraagt om de menselijk aangeboren krachtbronnen te resoneren en deze te verdiepen vanuit een nu-vorm aanwezigheid. Hierin willen we andere mensen nergens naar toe brengen, vastleggen of meenemen en dat is soms kunstig laveren in deze moderne tijd.

Het kan voor sommige gevoelige mensen een lange, eenzame en moeizame leerweg zijn geweest binnen de eigen persoonlijke verdiepingswerken, maar je bent er nog nietwaar?

Onze Herbergplek wordt beschouwd als een gedegen, warme en menselijke landingsplek waar ‘bewustzijn’ niet wordt verheven boven het aardse lichaam en waar overleven niet meer hoeft.

Onze werken dragen geen enkele identiteit omdat jaren aan werkervaring en vooronderzoekingen naar het DNA, hologram, klanken- en lichaamswerken een gegeven is waarmee we zorgvuldig blijven omgaan.

Kompaswerk leeft namelijk in haar eigen Atelier van diepzinnige ontmoetingen, unieke gesprekken, mooie activiteiten en natuurlijk ook in werkvelden waar het complexe er gewoon mag zijn.

Wat voor iemand gebeuren mag, is om vanuit eigen verantwoordelijkheid te zijn zonder methodieken, trajecten of scholingen op te dringen. Daarnaast maken we geen gestandaardiseerde leervorm van iets dat zo persoonlijk verworven is dat de woorden in deze velden verdwijnen.

Het zijn namelijk jouw eigen onthullingen, levensverwondering en zienswijzen die de eigen menselijk gevoelige en emotionele herkenningswegen synchroniseren met anderen. Hierin ben je wellicht zelf allang een soort reflectie- of klankenbord voor anderen geweest.

Er is een oprechte stroom van een kleine groep mensen die steeds stiller aan het worden is, in de lichtwerkerswerelden waar spiritualiteit vaak verpakt wordt in openbare stellingen.

Dat is geen kwaadwilligheid, maar een kwestie van schaal en markt waarin dit plaatsvindt als een soort hype die te snel en te vluchtig voelt, maar ook niets wil vasthouden.

We hoeven niets vast te houden want het beweegt al waar het denken verschuift naar voelen. Het (her)-kalibreren van de dieper gelegen lichaamslagen heeft worteling nodig op plekken waar het innerlijke weten in relatie tot werk, conflict, lichaam worden verwerkt.

Het verbeteren en contact maken met zenuwstelsel, gevoelens en emoties, ethiek, verantwoordelijkheid en verbondenheid zonder verlies van jezelf voelt aan als een groeiende en trage verschuiving die kan beklijven.

Eentje die oprecht is van vorm en daarom natuurlijker zal aanvoelen voor de verdere groei en ontwikkeling naar het eigen platformwerk.

Misschien het belangrijkste om te voelen is dat het collectief niet als één geheel beweegt, zoals een uniforme ‘spirituele beweging’ dat wel doet. In onze ogen zijn er vele herinneringen en ontdekkingen te maken rondom ascentie, golven, subculturen, tegenreacties, vermoeidheid én hernieuwde eenvoud te voelen in het complexe.

Want wie sensitief dieper van kind af aan al waarneemt, kan bij het teveel van alles, soms overprikkeld of teleurgesteld raken. We leren vooral onderscheid te maken tussen ontsnappen en belichamen, tussen taal en ervaring, tussen verbinden en oplossen en er zijn misschien meer mensen die hierin voorzichtig alvast aan het bewegen zijn gegaan.

Mensen die niet hoeven te winnen, die geen spel spelen maar neutraliteit oefenen zonder het hart te sluiten, zij bewegen vaak stiller mee vanuit persoonlijke redenen omdat ze zichzelf niet langer meer versnipperd voelen. Omdat ze hard gewerkt hebben aan de eigen ankers ten tijde van de eigen persoonlijke stormen.

Zij kunnen van mens tot mens innerlijke werkvelden herkennen die niet alleen de emotionele pijn blootleggen, maar ook de levenskracht ontdekken in vormen die op elkaar lijken van taal, techniek en reflectie. Dit vraagt om een diepe ordening en zelfreflectie rondom de eigen ego- en maskerstukken.

En het is zo nu en dan best lekker om even in jezelf te rusten, om even met jezelf te lachen en daardoor te verbinden met de diep gewortelde menselijke, én wezenlijke grondingsgrond die tot lichaamsexpressie komt tijdens het vallen en opstaan en dat maakt het menszijn een heel stuk interessanter en leuker als je soms ook kiest om het even samen te doen.


Het voelt als durven te gaan staan, zonder uitkomst.
Met veel liefs,
van Heidy.